ความสนใจในธรรมมะ

เรื่องการเรียนฉันแย่ลง ฉันปรับตัวเข้ากับการเรียนแบบที่ต้องอ่านหนังสืออย่างจริงจัง และการทำข้อสอบอัตนัยไม่ได้ มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยทำ ตอนเรียนฉันไม่ค่อยเข้าใจที่อาจารย์สอนเพราะบางทีจะเผลอไปคิดเรื่องอื่น หรือไม่ได้คิดตามที่อาจารย์บอก พอกลับมาอ่านหนังสือเองก็ยิ่งไม่รู้เรื่อง มีคนบอกว่า “ให้พยายามเรียนในห้องให้เข้าใจ แล้วมันจะง่ายตอนอ่าน” ฉันไม่เคยทำได้แบบนั้นเลย ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ฉันเข้าใจอะไรยาก และบางทีต้องถามเพื่อน แต่เมื่อเราเริ่มถามบ่อยๆเข้า เราก็เกรงใจเพื่อน หรือบางทีเพื่อนพูดอะไรทำให้เรารู้สึกไม่ดีตอนเราทำไม่ได้ ฉันก็จะไม่ถามอีกเลย ฉันรู้สึกแย่มากที่เพื่อนพูดแบบนั้น เหมือนไม่ให้เกียรติกัน และอีกอย่างคือฉันไม่เคยพูดแบบนั้นกับใคร

การเรียนทุกลักทุเลมาเรื่อยๆ ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ฉันเรียนดีขั้น แต่ก็ไม่เป็นผล และไม่เข้าใจว่าต้องแก้ที่ตรงไหน ฉันเริ่มท้อ และเริ่มตามใจตัวเอง ขี้เกียจอ่านหนังสือ ฉันนอนดูรายการทีวีย้อนหลังทางยูทูปเยอะมาก บางทีดูแบบไม่นอน ร้องเพลงอัดเสียง หลงในเสียงของตัวอง หลงในความสนุกของรายการทีวี แบบไม่ดึงตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบันว่ายังต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่ ฉันไม่มีสติเลย ไม่รู้เลยว่าฉันกำลังทำร้ายตัวเอง ฉันคิดว่าอยากหาทางออกให้ตัวเอง ฉันอยากให้มีคนมาแนะนำว่าฉันควรทำยังไง ฉันอยากไปหาจิตแพทย์ อยากได้คำปรึกษาดีๆที่ทำให้ตัวเองดีขึ้น ขยันขึ้น ฉันโทรไปขอกำลังใจจากพ่อแม่ ซึ่งท่านมีให้ฉันตลอดเวลาอยู่แล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกดีขึ้น ฉันเปิดอ่านกระทู้พันทิปเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเอง อ่านเรื่องคนที่ประสบความสำเร็จเพื่อหาแรงบันดาลใจ หรือหาคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเราแต่หาทางออกไม่ได้ เขาทำกันยังไง แต่ทุกคำบอกเล่า ทุกกำลังใจที่ได้อ่าน ไม่ได้ทำให้ฉันดีขึ้น ชีวิติคนเราพบกับความสุข สมหวัง ทำสำเร็จ ทำไม่สำเร็จ กลับมาให้กำลังใจตัวเอง พยายามอีกครั้ง สำเร็จ ไม่สำเร็จ วนเวียนอยู่แบบนี้เรื่อยไป ฉันฟังพระเทศน์มาก็มาก อ่านหนังสือปรัชญา หนังสือธรมมะมาก็เยอะ แต่ทำไม ฉันยังจัดการกับปัญหาชีวิตตัวเองไม่ได้

ตอนปิดเทอมใหญ่ช่วงปีสองจะขึ้นปีสาม พอดีเพื่อนของอาไปบวชพระที่อุดร และจะสึกพอดี อาจึงพาฉันไปรับและถือโอกาสเที่ยววัดที่อุดรในวันเสาร์ และอาทิตย์ เราไปไหว้พระกันหลายวัดมาก แต่ละที่ก็มีพระดังๆ พระอรหันต์ หรือพระปฎิบัติดีปฎิบัติชอบ ที่ชาวบ้านเลื่อมใสศัทธา และนำเงินมาทำบุญมากมาย ฉันมีคำถามว่า เราตระเวนไหว้พระหลายๆวัดเพื่ออะไร แล้วตอนเราไหว้ เราก็ขอแต่พร ให้เรามีความสุข ประสบความสำเร็จ ต่างๆนาๆตามแต่ที่จะคิดขึ้นมาได้ เขาบอกว่า ไหว้พระทำบุญ แล้วได้บุญ บุญนั้นคืออะไร มันทำให้ชีวิตเราดีขึ้นหรอ ถ้าดีจริง ทำไมเรายังมีปัญหา ชีวิตไม่ราบรื่น ฉันรู้สึกดีที่ได้ทำบุญ แต่พอเราต้องตระเวนไหว้พระ หรือทำอะไรขนาดนั้น ฉันรู้สึกเฉยๆแล้ว กับการที่ต้องไหว้พระนั้นพระนี้ และ อยากได้คำตอบว่า ฉันทำไปเพื่ออะไร จนมาถึงวัดสุดท้ายของวัน เราไปกันที่วัดโพธิสมภาร ฉันขึ้นไปว่ายพระด้านบนยอดเจดีย์ เพราะรู้สึกเหนื่อยกับการเดินทางทั้งวัน จึงอยากนั่งสมาธิ ฉันคิดว่า ศาสนาที่แท้คือการเข้าใจ การหาความสงบให้จิตใจ การหาพระในใจตัวเองนี่น่าจะเป็นธรรมมะที่แท้จริง ฉันนั่งสมาธิสักครู่หนึ่ง และรู้สึกว่า ความเหนื่อยล้าบรรเทาลง ฉันเดินออกมาข้างนอกและพบกับป้ายนี้